کیان تاج

kiyantaj — Tue, 08 Jan 2008 07:59:14 GMT

آدمااااااااااااا از آدماااااااااااااا زود سیر میشن

آدما از عشق هم دلگیر میشن

آدما ........آی آدمای روزگار

چی میمونه از شماها یادگار...........................

kiyantaj — Sat, 09 Jun 2007 16:28:20 GMT

بار الها دیر زمانیست که زبان در کام فرو بسته ام، تا که شاید سرنوشتم را عوض کنی،وهر روز در اندیشه اینم که چگونه او را فراموش خواهم نمود،آیا به راستی توان این کار را دارم؟

روزها را یکی پس از دیگری، وشبها را نیز بی او سپری می کنم،ولی هیچگاه اورا از خود دور نمی بینم.

خدایا من را چه شده است؟ که هر روز که می گذرد نه تنها که از او دورتر نمی شوم هیچ،بلکه آنچنان در قلبم جای گرفته است که دیگر تنم همان قلبم است وقلبم هم مملو از وجود او.

خدایا این چه دردیست که درمان ندادی،یا اگر هم که دادی به من ندادی یا اگر هم که دادی چرا چشم دیدن آنرا به من ندادی؟

پروردگارا می دانم که گناه کرده ام ولی نمی دانم که این تاوان کدامین گناهم می باشد که نه یارای گریختن می دهی و نه جسارت رفتن ونه توان تحمل کردن.........

kiyantaj — Sat, 09 Jun 2007 16:19:56 GMT

هنگامی که خدا هم به انسان حسادت خواهد ورزيد

به جهاني بينديشيد که هر کسي از سد در سد (صد) بهره هوشي اش استفاده کند... آن وقت خدا هم به زمين حسادت خواهد ورزيد و دوست خواهد داشت تا در زمين متولد شود.آنگاه زمين بهشت مي شود ؛ بهشت برين.اما حالا درست جهنم است.اما سرکوبگران دست از سر انسان بر نمي دارند. به محض اينکه کودکي به هستي در مي آيد (متولد مي شود) ، به رويش مي پرند , براي له کردن انرژي اش , براي تحريف او , تحريفي چنان ژرف که هرگز متوجه نشود که زندگي اش , زندگي نيست , جعلي است , واقعا زندگي نمي کند , همانطور که به کيهان (دنيا) آمده زندگي نمي کند و اينکه به طور ساختگي و بدلي حيات دارد و روح واقعي اش چيز ديگري است.به همين دليل ميليارد ها نفر در بدبختي هستند. آنها احساس مي کنند که سرگردان شده اند و اينکه صاحب خودشان نيستند و اينکه چيزي اساسا اشتباه صورت گرفته است...

========

برگرفته از کتاب شهامت نوشته اشو

kiyantaj — Wed, 07 Jun 2006 14:47:18 GMT

جهان ، بسان قطاری ست، جاودان در راه که روی خط زمان ، چون شهاب می گذرد.
گذارش از دل تاریک دره های ازل، به سوی دشت مه آلود و ناپدید ابد، چه می برد؟ که چنین با شتاب می گذرد!
مسافران قطارنه از ازل به ابد ، آه ، فرصتی کوتاه همین مسافت بین دو ایستگاه ، از راهدرین قطار به سر می برند، خواه نخواه.دو ایستگاه که می دانی اش: تولد – مرگ وجود مختصری در میانه دو عدم به نامِ عمر ، که آن همچو خواب می گذرد!
کنار پنجره ای چون مسافران دگربه آنچه مهلت دیدار هست ، می نگرم. به این طبیعت خاموش ، کائنات، حیات
-که هیچ پرده ای از راز آن گشوده نشد- به سرنوشت بشر به این حکایت غمگین که "زندگی " نامند به این هیاهوی دیوانه وار بر سر هیچ!

به بی پناهی انسان در این ستم بازاربه خانواده ، به مادر، پدر،وطن،فزند به همرهان عزیزی که زودتر از ما در کرانه بی انتها ،پیاده شدند به عشق، نور امیدی در این سیاهیِ کور!
به دل، که با همه ناکامی و ملال و شکست هزار آرزوی نا شکفته در او هست!

به این سفر که کجا می روم؟ چه خواهم شد؟
به آسمان ،به پرنده،درخت،دریا،کوه به گرم پوئیِ باد، به سرد مهری ماه؛ که بی خیال تر از آفتاب می گذرد.

کنار پنجره ام با خیال خود ، ناگاه صدای سوت قطارز مهلتی که نمانده ست می دهد هشدار،که قدرِ نیم نفس منتظر نخواهد شد پیاده باید شد!

در آن کرانه بی انتها ، در آن تاریک تنم به سانِ غریقی ست در کشاکش موج نه هیچ راه گریزی به بی کرانِ فضا
نه هیچ ساحل امنی در این افق پیدا نه هیچ نقطه پایاب و آب می گذرد!

فریدون مشیری

خداوندا ! ......................

kiyantaj — Tue, 16 May 2006 07:42:45 GMT

خداوندا !

اگر روزي تو از عشرت به زير آيي...لباس فقررا پوشي

غرورت را براي نان بريزي پاي نامردان

وگر با مردمان انگيزي شتابان در پي روزي

زپيشاني عرق ريزي وشب آزرده و خسته

شهيد دست و زبان بسته به سوي خانه باز آيي

زمين و آسمان را كفر گويي

اگر در ظهر گرماخيز تابستان كنار سايه ي ديوار

  تن خود را به دست خاك بسپاري

لبان تشنه را در كاسه ي مسيني قير اندود بگذاري

وقدري آن طرفتر خانه ي مومن در روبه رو بيني

ودستانت براي سكه اي اين سوي و آنسو در گذر باشد

به اميدي كه شايدرهگذاري از درد دلت باخبر باشد

زمين و آسمان را كفر گويي

خداوندا !!!!

اگر روزي بشر گردي زحال من خبر گردي

و با چشمان خود نامردمي ها را بيني

باز پشيمان ميشوي از قصه ي خلقت

از اين بودن

از اين بدعت

زمين و آسمان را كفر مي گويي
نمي گويي؟؟؟!!!

و خداوند فرمود .......

kiyantaj — Sat, 13 May 2006 14:50:18 GMT

در دستانم دو جعبه دارم كه خدا آنها را به من هديه داده است .

او به من گفت :

غمهايت را در جعبه سياه و شاديهايت را در جعبه طلايي جمع كن .

من نيز چنين كردم و

غمهايم را در جعبه سياه ريختم و شاديهايم را در جعبه طلايي !

با وجود اينكه جعبه طلايي روز به روز سنگين تر مي شد

اما از وزن جعبه سياه كاسته مي شد !

در جعبه سياه را باز كردم و با تعجب ديدم كه ته آن سوراخ است !!!

جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم : پس غمهاي من كجا هستند ؟!

خداوند لبخندي زد و گفت : غمهاي تو اين جا هستند ، نزد من !

از او پرسيدم : خدايا ،‌ چرا اين جعبه ها را به من دادي ؟

چرا اين جعبه طلايي و اين جعبه ي سياه سوراخ را ؟

و خدا فرمود :

بنده ي عزيزم ، جعبه ي طلايي مال آنست كه قدر شاديهايت را

بداني و جعبه سياه ، تا غمهايت را رها كني !

براي آنها كه بي‌تقصيرند:

kiyantaj — Wed, 10 May 2006 13:38:18 GMT

تقديم به چشمهايي كه در راه مانده‌اند و دلهاي غمگيني كه آنها را راندند، تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي آنها را نبست. زندگي شيبي است، عشق سيبي است.

قرار نبود كسي فقط بگويد دوستت دارم، قرار نبود كسي به هواي شكستن دل ديگري بماند .....

من و تو دور از هم مي‌پوسيم غمم از پوسيدن نيست غمم از زيستن بي تو در اين لحظه‌هاي دلهره ست ...

از كودكي به من آموختند دوست بدار و حالا كه ديوانه وار دوست دارم مي‌گويند فراموش كن....

بياييد الان مآ به هم نيازمنديم كنار هم باشيم

kiyantaj — Wed, 10 May 2006 13:10:18 GMT

شبي در حال مستي تكيه بر جاي خدا كردم
در آن يك شب خدايي من عجايب كارها كردم

جهان را روي هم كوبيدم از نو ساختم گيتي
ز خاك عالم كهنه جهاني نو بنا كردم

كشيدم بر زمين از عرش، دنيادار سابق را
سخن واضح تر و بهتر بگويم كودتا كردم

خدا را بنده خود كرده خود گشتم خداي او
خدايي با تسلط هم به ارض و هم سماكردم

ميان آب شستم سهر به سهر برنامه پيشين
هر آن چيزي كه از اول بود نابود و فناكردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو رامعدوم
كشيدم پيش نقد و نسيه بازي را رهاكردم

نمازو روزه را تعطيل كردم، كعبه رابستم
وثاق بندگي را از رياكاري جدا كردم

امام و قطب و پيغمبر نكردم در جهان منصوب
خدايي بر زمين و بر زمان بي كدخداكردم

نكردم خلق ، ملا و فقيد و زاهد و صوفي
نه تعيين بهر مردم مقتدا و پيشوا كردم

شدم خود عهده دار پيشوايي در همه عالم
به تيپا پيشوايان را به دور از پيش پاكردم

بدون اسقف و پاپ و كشيش و مفتي اعظم
خلايق را به امر حق شناسي آشنا كردم

نه آوردم به دنيا روضه خوان و مرشد ورمال
نه كس را مفتخواه و هرزه و لات و گداكردم

نمودم خلق را آسوده از شر رياكاران
به قدرت در جهان خلع يد از اهل رياكردم

ندادم فرصت مردم فريبي برريا پوشان
نخواهم گفت آن كاري كه با اهل رياكردم

به جاي مردم نادان نمودم خلق گاو و خر
ميان خلق آنان را پي خدمت رها كردم

مقدر داشتم خالي ز منت، رزق مردم را
نه شرطي در نماز و روزه و ذكر و دعاكردم

نكردم پشت سر بندگان لخت و عورايجاد
به مشتي بندگان آْبرومند اكتفا كردم

هر آنكس را كه ميدانستم از اول بودفاسد
نكردم خلق و عالم را بري از هر جفاكردم

به جاي جنس تازي آفريدم مردم دل پاك
قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم

سري داشت كو بر سر فكر استثمار, كوبيدم
دگر قانون استثمار را زير پا كردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم
سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم

نه جمعي را برون از حد بدادم ثروت ومكنت
نه جمعي را به درد بي نوايي مبتلاكردم

نه يك بي آبرويي را هزاران گنج بخشيدم
نه بر يک آبرومندي دو صد ظلم و جفا کردم

نكردم هيچ فردي را قرين محنت و خواري
گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم

به جاي آنكه مردم را گذارم در غم و ذلت
گره از كارهاي مردم غم ديده وا كردم

به جاي آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون
به الطاف خدايي درد مردم را دوا كردم

جهاني ساختم پر عدل و داد و خالي ازتبعيض
تمام بندگان خويش را از خود رضا كردم

نگويندم كه تاريكي به كفشت هست از اول
نكردم خلق شيطان را عجب كاري به جاكردم

چو ميدانستم از اول كه در آخر چه خواهدشد
نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم

نكردم اشتباهي چون خداي فعلي عالم
خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفاكردم

زمن سر زد هزاران كار ديگر تا سحرليكن
چو از خود بي خود بودم ندانسته چه هاكردم

سحر چون گشت از مستي شدم هوشيار
خدايا در پناه مي جسارت بر خدا كردم

شدم بار دگر يك بنده درگاه او گفتم

خدايا کفر ميگويم پريشانم پريشانم
چه مي خواهي تو از جانم نمي دانم نميدانم

مرا بي آن که خود خواهم اسير زندگي کردي
تو مسوولي خداوندا به اين اغاز وپايانم

من آن بازيچه اي هستم که مي رقصم به هر سازت
تو مي خندي از آن اول به اين چشمان گريانم

نه در مسجد نه ميخانه نه در ديري نه در کعبه
من آن بيدم که مي لرزم دگر بر مرگ و پايانم

خدايي نا خدايي هرچه هستي غافلي يارب
که من آن کشتي بشکسته اي در کام طوفانم
تويي قادر تويي مطلق نسوزان خشک وترباهم

خدا

kiyantaj — Thu, 27 Apr 2006 11:08:18 GMT

در روزهای کهن هنگامی که نخستین لرزش سخن به لبهایم آمداز کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم خداوندگارا من بنده توام و تا ابدتورا فرمان بردارم

اما خدا پاسخی نداد و مانند طوفانی سهمگین گذشت

آنگاه پس از هزار سال از کوه مقدس بالا رفتم و باز با خدا گفتم آفریدگارا من آفریده توام.تو مرا از گل ساختی و من همه چیزم را از تو دارم

اما خدا پاسخی ندادو مانند هزار بال تیز پرواز گذشت

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتمای پدر من من فرزند توام .توبارحمت و محبت مرا به دنیا اوردی و من با محبت و عبادت ملکوت تو را به ارث می برم

اما خدا پاسخی نداد و مانند مهی که تپه های دوردست را می پوشاند گذشت

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم . با خدا گفتم خدای من ای آرمان و سرانجام من من دیروز توام و تو فردای منی.من ریشه ی توام در خاک و تو کلاله منی در آسمان و ما باهم در برابر خورشید می بالیم

آنگاهخدا بر من خمید و در گوشم سخنان شیرینی به نجوا گفتو مانند دریایی که جویباری را در بر می گیرد مرا در بر گرفت

و هنگامی که به دره ها و دشت ها فرود امدم خدا هم انجا بود.

چند نكته ارزشمند از بزرگان

kiyantaj — Thu, 27 Apr 2006 10:10:18 GMT

هر روز به سه نفر اظهار ادب كن

در هر بهار گلي بكار

در حمام آواز بخوان

بي هيچ علت خاصي بگذار بهت خوش بگذرد

بعد از مصرف ، در خمير دندان را ببند

همه لباسهائي را كه ظرف سه سال گذشته نپوشيده اي به خيريه ببخش

شريك زندگي ات را با دقت انتخاب كن ، نود و پنج درصد خوشبختي ها و بدبختي هاي زندگي ات ناشي از همين يك تصميم خواهد بود

ساعتت را پنج دقيقه زودتر تنظيم كن

هرگز اميد را از كسي سلب نكن ، شايد اين تنها چيزي باشد كه دارد

هنگام صرف شام تلويزيون را خاموش كن

در جهت تعالي تلاش كن نه كمال

شرافتمند باش

بيش از حد لازم مهربان باش

عاشق پيشه باش

به ديگران فرصتي دوباره بده ، نه سه باره

مواظب سرعتت باش

كمتر در قيد اين باشه كه چه كسي حق است ،بيشتر در اين قيد باش كه چه چيزي حق است

در اولين نظر فريب نخور

يك ظرف غذاي پرندگان بخر و آن را در جائي قرار بده كه از آشپزخانه ببيني

بگذار همه چيز ساده باشد غر نزن

طوري زندگي كن كه بتوانند روي سنگ قبرت بنويسند متاسف نبود

هرگز آخرين قطعه شيريني ر

چند نكته ارزشمند از بزرگان