از خدا خواستم گفت........

 

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد ،

خدا گفت : نه !

رها کردن کار توست ، تو باید از آن ها دست بکشی .

از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد ،

خدا گفت : نه !

شکیبایی زاده ی رنج و سختی است ، شکیبایی

بخشیدنی نیست ، به دست آوردنی است .

از خدا خواستم تا خوشی و سعادت ام بخشد ،

خدا گفت : نه !

من به تو نعمت و برکت داده ام ، حال با توست که

سعادت را فراچنگ آوری .

از خدا خواستم تا از رنج هایم بکاهد ،

خدا گفت : نه !

رنج و سختی ، تو را از دنیا دورتر و دورتر و به من نزدیک

تر و نزدیک تر می کند .

از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشید ،

خدا گفت : نه !

بایسته آن است که تو خود سربرآوری و ببالی اما من تو

را هرس خواهم کرد تا سودمند و پرثمر شوی .

من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفرید از

خدا خواستم ، و باز خدا گفت : نه !

من به تو زندگی خواهم داد ، تا تو خود را از هر چیزی

لذتی به کف آری .

از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم ،

همان گونه که او مرا دوست دارد ،

و خدا گفت : آه ، سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم !

سخن از عشق بگوییم!

تمنا . . .   مگذار، برای پناه از خطر دعا کنم .                  بگذار، در مقابل خطر، بی ترس وبیم باشم ! مگذار، چاره های رنج را جستجو کنم . بگذار، دلی تمنا کنم که بر رنج فائق بیابد !        مگذار، که در رزمگاه زندگی هم ڀیمان ها را به طلبم . بگذار، بر نیروی خویش متکی باشم ! مگذار، که در اضطراب ترسناک ، نجات را آرزو کنم بگذار، تمنای تحمل و حصول آزادی را داشته باشم ! مگذار، بزدل بوده برکت تو را فقط در کامروایی بدانم . بگذار، احساس دست رحیمت را در نا کامی ها نیز درک کنم ...               رابیندرانات تاگور                                                   دست هایم به تو می گویند ...   سخن ازعشق نباید گفت                                 "دوستت دارم " یک جمله بی معنی است !              عشق چیزی نیست                                              که بخواهم آن را ، مثل یک بسته ای اهدایی در جشن تولد –به تو تقدیم کنم اگرعاشق باشم چشم هایم به تو می گویند                                 دست هایم به تو می گویند                                      اگر عاشق باشم                                                    می توانی،حتی -                                               از نفس هایم احساس کنی                                       عشق محتاج به ظاهر سازی                                  عشق محتاج به زیبایی نیست                              دوستت دارم یک جمله ی تکراریست                  سخن از عشق نباید گفت ...

امان از زندگی

زندگی را دریاب ...که زندگی حبابی بیش نیست .

 

با زندگی عطوفت نما ... که زندگی عطش کویری بیش نیست.

 

زندگی را به فردا واگذار مکن ... که دقایقی بیش نیست .

 

به زندگی بنگر با چشم دل ... که زندگی نقاشی بیش نیست .

 

زندگی را به خاطر بسپار ... که زندگی خاطراتی بیش نیست.

 

زندگی در غربت و سیاهی ... سرابی بیش نیست.

 

زندگی را انگونه که دوست داری نخواه ...  که حسودی بیش نیست.

 

زندگی تو را به دور دستها می برد ... رویای خوشی بیش نیست.

 

زندگی را در انبوه گلهای دشت بیاب ... که زندگی شقایق عاشقی بیش

 

نیست.

 

زندگی درک زیبایی گلهاست

 

 

 

         دلی که سنگی ست

 

         چه داند که درستی کدام است

 

         همدردی را نخوانده

 

         وفا را ندانسته

 

         و می کند افتخار بر سنگی بودن خود

 

بال هايت را کجا گذاشتي؟

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب مي دانم. اما گاهي پرند ه ها و انسا نها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين بزر گترين اشتباه ممكن بود. پرنده گفت: راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد. پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني. پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود. پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم، بال هايت را كجا گذاشتي؟ انسان دست بر شانه هايش گذا شت و جاي خالي چيزي را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست!!!!!

خدایا از تو سپاسگزارم

 

 

 

خدایا بخاطر این که هرگز تنهایم نمی گذاری از تو سپاسگزارم .

 

خدایا بخاطر اینکه هرگاه در جاده زندگی قدمهایم اندکی از راه راست سست میشود تو با تلنگری به راهم می آوری از تو سپاسگزارم .

خدایا ممنونم که هرزمان تو را از یاد برده و حضور سبزت را در کنارم فراموش کرده ام با نازل کردن بلائی کوچک مرا متوجه خود ساخته ای تا به یاد آورم که در برابر اراده          بی نهایت هیچ چیز تاب ایستادگی ندارد.

خدایا از اینکه می بینم بزرگی چون تو ، همواره مرا زیرنظر دارد و هرگز فراموشم نمی کند سخت به خود می بالم .

خدایا با اینکه گناه کرده ام،  ناسپاسی نموده ام، حتی گاهی از رحمت بی کرانت نا امید شده ام و بنده خوبی برایت نبوده ام ، اما تو مهربان هرزمان که درمانده از همه چیز و همه کس     شده ام با ز هم با آغوش باز پذیرایم بوده ای و درنهایت بزرگواری حمایتم کرده ای .

براستی ای پروردگار زیبا و مهربان در برابر این همه لطف و بخشندگی چه میتوانم بگویم؟

این همه سخاوت و کرم را چگونه پاسخگو باشم؟

خدایا شمار دفعاتی که در نهایت ناباوری و بهت همگان از راه های عجیب و خارق العاده ات در سختترین  و غیرممکن ترین شرایط یاورم بوده ای از حساب بیرون است.

تو خود نیک می دانی که بنده ات جز چیزهائی که تو به او بخشیده ای در چنته ندارد. پس تمنا دارم در یافتن راه درست زندگی وبه دست آوردن شادمانی ، عشق ، آرامش و سعادت حقیقی یاری ام کنی . چرا که بدون تو هیچ ندارم و باتو از همگان بی نیازم .

خدای من می دانم که با این همه تو با زهم مرا دوست داری و همیشه و در هر لحظه مواظبم هستی .

زیرا این حدیث قدسی ات همواره در ذهنم طنین می افکند.

 " اگر آنان که از من روی برتافتند می دانستند که چقدر مشتاق دیدارشان هستم هر آینه از شوق جان می سپردند" .

 

هوسباز

 

به بلبلي عاشق گفتم ....

تا به حال از گلي پژمرده سراغي گرفته اي ...؟

با بوته اي سرما زده همنشيني كرده اي....؟

به عيادت گل حسرت رفته اي .....؟

بوسه اي بر گلبرگهاي گل انتظار نشانده اي ....؟

تا به حال در گورستان پائيز بوته لرزاني را در آغوش گرفته اي…….. ؟ قلبت را بر خارش فشرده ايي ......؟ با خون گرمت آبياريش كرده اي......؟ و با گرماي وجودت معشوق را به گل نشانده اي....!!!!؟؟؟؟

تو هم مثل ما انسانها هزار رنگي و عاشق رنگ ...كنار گلي خوشرنگ مي نشينم.. آواز ريا سر ميدهي گل دلداده را رها ميكني .... مي پژمراني .....تمامي عمر كوتاهش را به انتظارت مي نشاني ...و هوسبازانه به خلوت گلي ديگر مي گريزي.......... !!!!!

تنها بامن

 

 

وقتی که درایوان دلتنگی هایت می نشینی  وقتی که در پشت یک

 

پنجره بارانی , بی هوا شاعر می شوی کسی هست که می شود به

 

او پناه برد.کسی که در شب می توان دلتنگی ها را با او قسمت کرد

 

نگاهت را از سنگفرش های خیس و سرد کوچه های باران زده

 

جدا کن. می توان از تاریکی ها گذشت. می توان  خود  را  در

 

کوچه های سبز باور دوباره یافت.یک نفر هست, شب دلتنگیت

 

را با او قسمت كن

 

تنها با من

سخنانی از جی پی واسوانی

 

احترام گذاردن به کسی که مقامی والا تر دارد، آسان است. متبرک کسی است

که به تمامی کسانــی که با آن ها روبــرو می شود احترام می گذارد؛ زیرا هر

کس تمثالی از وجود آن یگانه ی هستی است.

 

 

دست هایی که یاری می رسانند مقــدس تر از دست هایی هستند که دانه های

تسبیح را می گردانند.

 

 

چگونگی سپری کردن اوقات بیـکاری هر کس معیار مناسبی برای شناختــن

اوست.

 

 

آیا خدا کار ما را می خواهد یا عشــق ما را؟ خـدا می خواهد که ما با عشــق

برای او کار کنیم.

 

 

چگونه ممکن است کسی را دوست داشت و در عین حال به او آسیب رساند؟

آن کس که در قلب خودعشق داشته باشد، قادر به آسیب رساندن نخواهد بود.

 

 

هـر چه را که به دنیـای بیـرون بدهیم به صورت چندیـن برابر به خود ما بـاز

می گردد. پس مراقب باشیم چه چیزی را منتشر می کنیم.

 

 

 

مراقب خیا ل ها و آرزوها یـت باش چرا که قدرتـی جـادویی دارند . آنچه که

 امروز خیا ل می کنید فردای شما را رقم می زند.

 

 

بهترین زیور فروتنی ا ست؛ غنی ترین ثروت خـرد؛ قدرتمنـــد ترین سـلاح

شکیبــایی؛ بهترین امنیت ایمان؛ ومؤثرترین دارو خنده ا ست.

 

 

هرگــز بار نگرانی و تشویش یک لحظه را به لحظه ی دیگر منتقـل نکنید

همه را فراموش کنید تا آسوده خاطر باشید.

 

 

دنیا هیچ نقصی ندارد . نقصی که در دیگــران  می بینیم ناشی از نگــرش

معیوب ما ست.

 

 

تهاجم اندوه

 

کاش میدانستم درآن سوی نگاهت چه رازی نهفته است

کاش میتوانستم بی پروا راز نهفته در سکوت را برایت

آشکار کنم وآواز تنهاییم را به گوش تمام رهگذران تقدیر

برسانم .

کاش میدانستی که در نبود تو چگونه به آغوش سرد اندوه

پناه بردم .

فقط برای یکبار قدم در گلستان خیالم بگذار رخصتی ده تا

بر تنهایی خویش خط بطلان بکشم و بگذار با تو فراموش

کنم:

تهاجم اندوه را.